Valse voedselmythes: marketingmisleidingen

(Veel mensen denken dat ze denken, maar in werkelijkheid herschikken ze gewoon hun vooroordelen)
William James

Eten moet een natuurlijke handeling zijn, zoals bewegen of ademen. Maar nooit eerder vertrouwen we op handleidingen, diëtisten, voedingsdeskundigen, internetsites om te leren hoe we iets kunnen doen wat onze voorouders miljoenen jaren spontaan deden.

Ondanks de enorme aandacht voor voeding , blijft de voedingssector enorm verwarrend en tegenstrijdig. Vrijwel dagelijks verschijnt er een nieuw 'wonderdieet' dat schoonheid, gezondheid en een gezond gewicht belooft, snel en moeiteloos, terwijl wetenschappelijk onderzoek traag en moeizaam verloopt en meer twijfels dan zekerheden oplevert.

In deze verwarring worden valse mythen geboren en in stand gehouden, vakkundig bestuurd door de voedingsindustrie, die, zoals alle industrieën, meer geeft om de winst dan om onze gezondheid.

De typische valse mythe is "om af te vallen moet ik minder eten en meer bewegen", gebaseerd op de beroemde "calorietelling"-hypothese, die het lichaam beschouwt als een weegschaal met twee pannen. Aan de ene kant vinden we de calorieën die binnenkomen met voedsel en aan de andere kant de calorieën die eruit gaan met lichamelijke activiteit.

De balans van het gewicht (en vermoedelijk van de gezondheid) zal alleen worden verkregen door precies deze twee grootheden gelijk te stellen, een oneindig complexe en ronduit onmogelijke onderneming.

In feite wordt het lot van de calorieën, of beter gezegd van de voedingsstoffen die we binnenkrijgen, bepaald door het lichaam op basis van de meerdere behoeften van het moment:
weefsels vernieuwen en repareren, hormonen en antilichamen synthetiseren, temperatuur op peil houden, groeien, infecties bestrijden, verteren, denken en vele andere functies, allemaal intern en absoluut gereguleerd buiten onze controle.

Ons organisme, geëvolueerd om weerstand te bieden in ongunstige omstandigheden, reguleert eetlust, consumptie en gewicht door een logica van overleving aan te nemen. In omstandigheden van een tekort, zoals tijdens een caloriearm dieet, zal het reageren door de consumptie te vertragen en noodmechanismen te activeren: honger neemt toe, energie neemt af, men wordt prikkelbaar, offert magere massa, enzovoort.

En net als een dorstige cactus in de woestijn , bereidt het lichaam zich voor om alle ingenomen calorieën te absorberen en op te slaan, wat leidt tot een snelle gewichtstoename (met rente) zodra het dieet wordt gestopt; bovendien "leert" het lichaam bij elk caloriearm dieet hoe het met de volgende beperking moet omgaan, waardoor het gewicht en vet effectiever en efficiënter vasthoudt.

Dit is hoe herhaalde caloriearme diëten een belangrijke oorzaak van overgewicht worden: de poging tot faillissementsoplossing die het probleem compliceert en in de loop van de tijd in stand houdt.

Een direct gevolg van de valse mythe van calorieën is de duivelse valse mythe dat "om af te vallen je maar een beetje wilskracht nodig hebt", die nodig is om dag na dag tevreden te zijn met een gewone salade of een pot magere yoghurt. Maar omdat het lichaam bij een energietekort snel reageert door de honger te vergroten en de consumptie te verminderen, ondanks de opofferingen, vertraagt ​​het felbegeerde gewichtsverlies geleidelijk totdat het helemaal stopt.

Als we doorgaan met dit "armworstelen" met onze stofwisseling, zal vroeg of laat de "wilskracht" voorbestemd zijn om te bezwijken en, moe, ontmoedigd en hongerig, zullen we al het gewicht met belangen terugnemen. Nog schadelijker is echter het psychologische effect van deze valse mythe.

Door de enorme psycho-emotionele waarde die voedsel heeft in onze welzijnsmaatschappij volledig te verwaarlozen, komt het beperkende dieet in conflict met een fundamentele emotie die verband houdt met eten, plezier: het plezier van lekker eten, van samen zijn, van gezelligheid.

Maar zoals Augustinus al zei: " Niemand kan leven zonder plezier ", en het langdurige offer dat een dieet met zich meebrengt, zal vroeg of laat leiden tot verlies van zelfbeheersing, onvermijdelijk gepaard gaande met enorme schuldgevoelens. De fout wordt echter niet gemaakt door degenen die zijn bezweken voor een verleiding die nu onweerstaanbaar is geworden, maar door degenen die buitensporig strenge voedingsadviezen blijven geven.

De obsessieve controle over voedsel en de paradox van de poging tot controle waardoor je de controle verliest, veranderen onze relatie met voedsel ingrijpend en kunnen in sommige gevallen leiden tot een eetstoornis, zoals boulimia en eetaanvallen.

Omdat, om Oscar Wilde te parafraseren, "de enige manier om een ​​verleiding te overwinnen is eraan toe te geven", is het, in plaats van een ongezonde strijd tussen wilskracht en gevoelens en emoties te creëren, nodig om kleine overtredingen in het dieet op te nemen , kleine, geplande momenten van controleverlies die beschermen tegen grote vormen van controleverlies.

Zoals Giorgio Nardone zei over genot: " Als je jezelf het toestaat, kun je het opgeven; zo niet, dan wordt het onmisbaar ." Het handhaven van een evenwichtig dieet, in de oorspronkelijke betekenis van het woord – dat wil zeggen, "levensstijl" – kan daarom nooit afhangen van vrijwillige inspanning, maar van een diepgaande kennis van en respect voor onze fysiologie en psychologie, want, zoals Epicurus zei: "de natuur moet niet worden gedwongen, maar overtuigd."

Dr. Roberta Milanese en Dr. Simona Milanese
(Psychotherapeuten, docenten en officiële onderzoekers van het Centrum voor Strategische Therapie)

Bibliografie
Milanese R., Milanese S. (2019), Voeding: valse mythen en marketingmisleidingen, Alpen, Italië
Nardone G. (2007), Het paradoxale dieet, Ponte alle Grazie, Milaan.