Bezsenność

"Bezsenność to oszałamiająca jasność umysłu, która może przekształcić samo Niebo w miejsce tortur".
Z tymi słowami, Emil Cioran ne”Niedogodności związane z narodzinami" opisuje bezsenność. Każdy, kto spędził w życiu przynajmniej jedną nieprzespaną noc, uwięziony w perwersyjnym mechanizmie próby zasypiania, powodującego coraz większe rozbudzanie, rozumie znaczenie wspomnianego zwrotu.

Jeśli wykluczymy obecność niektórych patologii organicznych, takich jak choroby neurologiczne, sercowo-naczyniowe, zaburzenia trawienia, ostre bóle przewlekłe itp., niezdolność do spania chociaż istnieje głęboka potrzeba fizjologiczna, ma ona czysto psychologiczne pochodzenie.
Niesłusznie użyłem słowa „pochodzenie”, ponieważ w większości przypadków bezsenności, która utrzymuje się w czasie (tj. określanej jako przewlekła, a nie przemijająca), powód, dla którego nie śpisz, nie ma nic wspólnego z tym, dlaczego zaczynasz nie spać.
W rzeczywistości może się zdarzyć, że po jakimkolwiek zdarzeniu psychicznym lub organicznym (bardzo dla nas zrozumiałym) zaczyna nam trudno zasnąć lub zaczynamy doświadczać częstych przebudzeń w nocy, i to z upływem czasu, nawet pomimo Po rozwiązaniu pierwotnej przyczyny powstaje nowy mechanizm: strach przed niespaniem.

50% osób cierpiących na bezsenność boi się, że nie będzie mogło spać (choć nie jest tego w pełni świadoma).

Osoby dotknięte tym zaburzeniem (ponieważ jest to prawdziwe zaburzenie) deklarują w rzeczywistości, że nie mają żadnych szczególnych myśli ani problemów, z którymi muszą sobie radzić, ale zaczynają odczuwać ukryte napięcie, gdy zapada wieczór, czasem prawdziwy niepokój, w godzinach wieczornych. jednocześnie pomysł konieczności kładzenia się spać, świadomy długiej i udręczonej nocy przed nimi. Gotowy do snu mózg „włącza się” zamiast się wyłączać, myśli natłokują się, mięśnie raczej napinają niż rozluźniają się, wchodzisz w stan psychofizycznego wzburzenia, w którym każda próba odpuszczenia i snu zamienia się w kolejna przyczyna napięcia. Ta spirala może osiągnąć dramatyczne szczyty, z godzinami nocnego czuwania, które dopiero nad ranem zostaje przerwane przez sen spowodowany wyczerpaniem.

Konsekwencje są oczywiste: jeśli i tak będziesz zmuszony wstać, dzień będzie długi i męczący; jeśli następnego ranka możesz pospać dłużej, dzień i noc stopniowo się odwrócą. Stosowanie konkretnych tabletek nasennych jest w tym momencie powszechne, czasami pozornie skuteczne, czasami tylko tymczasowo (nierzadko zdarza się, że tabletki nasenne nadal powodują krótki sen). Podczas gdy 50% osób cierpiących na bezsenność ma trudności z zasypianiem, dobre 30% zasypia łatwo, ale budzi się w środku nocy, nie mogąc ponownie zasnąć. Ten rodzaj bezsenności, w przeciwieństwie do poprzedniego, nie opiera się na strachu przed bezsennością, ale na innym mechanizmie. Osoby te w rzeczywistości wnoszą do nocy sposób zarządzania rzeczywistością typowy dla ich dziennego życia: stałą kontrolę rzeczywistości za pomocą myśli . Przebudzenie następuje nagle, jak włączenie żarówki, towarzyszy mu napływ myśli o ich dniu pracy lub problemach, z którymi zwykle borykają się w godzinach czuwania. Umysł okazuje się niezdolny do zaprzestania organizowania, kontrolowania, zarządzania i planowania, w związku z czym to, co na pierwszy rzut oka może wydawać się funkcjonalne w życiu codziennym, staje się niebezpiecznym mechanizmem nocnym.

W rzeczywistości wszystko, co działa, jeśli doprowadzone do irytacji, staje się unieważnieniem, nawet dobra zdolność organizacyjna! W takich przypadkach osoby dotknięte chorobą spędzają resztę nocy na myśleniu, obarczone niepokojem o następny dzień, bojąc się, że go nie zdążą i nie mają wystarczającej siły. Mogą mieć prawdziwe ataki paniki, czuć się przytłoczonym rzeczywistością, która nie jest już pod ich kontrolą, a w konsekwencji powiększać przyszłe wydarzenia, z którymi trzeba się zmierzyć. Również w tym przypadku częste jest stosowanie leków, głównie przeciwlękowych. Ale nawet w takich sytuacjach nigdy nie jest to decydujące działanie terapeutyczne, lecz tampon, który chwilowo uspokaja, ale coraz bardziej uniemożliwia mu odmienne działanie. Pozostałe 20% osób cierpiących na bezsenność wie, dlaczego nie śpi. Noc może być przerażająca z różnych powodów i dlatego zamienia się w wąskie i złowrogie miejsce, w którym nigdy nie chciałbyś wylądować. Upadek ciemności przywodzi na myśl czasem przerażające myśli, nie tylko u dzieci (z pewnością najbardziej dotkniętych), ale także u dorosłych. Strach przed śmiercią, złodziejami, trzęsieniem ziemi, duchami, własnymi myślami, fizycznymi symptomami itd. osiąga swój szczyt w ciemności nocy.

W takich przypadkach jesteśmy świadkami rzeczywistych prób przekształcenia nocy w dzień, gdy chorzy próbują coraz częściej odwlekać porę pójścia spać , próbując otępić się przed telewizorem i w ten sposób zapadają w łóżko, tracąc koncentrację, a czasem nawet nie mogąc w ogóle zasnąć. Rezultat, ponownie, jest oczywisty: noce na kanapie, z włączonym światłem, telewizorem w tle, a następnego ranka obolałe i zmęczone. Stosowanie leków jest w takich sytuacjach rzadsze. W rzeczywistości chorzy, mając większą świadomość przyczyn swoich problemów ze snem, uważają za bezcelowe stosowanie leków, które „i tak nie pozbawią ich lęku”.

We wszystkich trzech opisanych powyżej przypadkach mamy zatem do czynienia ze specyficznymi mechanizmami patologicznymi, które uniemożliwiają choremu podmiotowi, pomimo podejmowanych wysiłków i prób, znalezienie odpoczynku we śnie. Interesujące jest w tym miejscu podkreślenie (zanim daję nadzieję bezsennym czytelnikom!), że zasady tzw. „higieny snu” (tj. te zasady behawioralne, które powinny fizjologicznie sprzyjać dobremu śnie) nie tylko nie są decydujące w takich sytuacjach, ale w niektórych przypadkach mogą nawet pogorszyć cechy. W rzeczywistości jesteśmy świadkami prawdziwych, wręcz obsesyjnych usztywnień harmonogramów, jedzenia, zrytualizowanych nawyków podejmowanych przed pójściem spać, które zamiast faworyzować sen jeszcze bardziej go blokują.

Skuteczna terapia opisanych powyżej problemów koncentruje się właśnie na odblokowaniu sztywnych i zbędnych mechanizmów, które blokują jednostkę w jej wymuszonym nocnym czuwaniu. Krótkoterminowa psychoterapia strategiczna opracowała specyficzne protokoły leczenia różnych rodzajów bezsenności, które w zdecydowanej większości przypadków prowadzą do ustąpienia problemu już po pierwszych sesjach terapeutycznych.

Pacjent jest prowadzony, poprzez małe zadania, czasami pozornie dziwaczne lub nielogiczne, których mechanizmu nie zawsze jest świadomy, aby żeglować po morzu bez znajomości nieba, czyli oszukiwać umysł w poszukiwaniu snu, aby ominąć to, co mu przeszkadza, ponieważ, cytując Dumasa, „ sen jest kapryśnym bóstwem i właśnie wtedy, gdy go przywołujesz... każe ci czekać ”.

Dr Federica Cagnoni ( oficjalna psycholog-psychoterapeutka Centrum Terapii Strategicznej)