KRÓTKA STRATEGICZNA SKUTECZNOŚĆ TERAPII W LECZENIU ZABURZENIA PANIKI

Autor:

Garcia Ramos, D., Jackson, J.B. i Rodríguez Lara, F.J.

Rok produkcji:

2025

Wydawca:

Doroczna Konferencja Towarzystwa Badań nad Psychoterapią, Kraków, Polska. [Prezentacja referatu]

Naszyjnik:

Około 1.7% osób spełnia kryteria zaburzenia panicznego w pewnym momencie swojego życia. Celem niniejszego badania była ocena skuteczności krótkoterminowej terapii strategicznej w leczeniu zaburzenia panicznego w Meksyku. Zastosowano model pretest-posttest z danymi zebranymi przed leczeniem, po każdej z 10 sesji oraz po ich zakończeniu, a dane z obserwacji po 3, 6 i 12 miesiącach. W badaniu wzięło udział 18 uczestników z zaburzeniem panicznym. Kryteria włączenia były następujące: wiek 8 lat lub więcej, brak niedawnych zmian w schemacie farmakologicznym, brak psychoterapii w ciągu ostatnich XNUMX tygodni, brak współistniejących zaburzeń związanych z używaniem substancji psychoaktywnych oraz brak ryzyka samobójstwa. Do pomiaru wykorzystano Skalę Oceny Lęku Hamiltona (HARS), Skalę Paniki i Agorafobii (PAS) oraz podskalę Nasilenia Choroby (SI) z Clinical Global Impression Scale. Wszystkie poniższe standaryzowane efekty średniej różnicy (d) były statystycznie istotne w p < poziom .001 (d wartości większe niż 0.8 = duże, większe niż 1.2 = bardzo duże, większe niż 2.0 = ogromne i większe niż 4.0 = prawie idealne). Różnica między wynikami przed leczeniem i po leczeniu przedstawiała się następująco: HARS = -3.37, PAS = -3.58, SI = -4.87. Poniższe wielkości efektu dla różnicy między wynikami przed leczeniem a 12-miesięczną obserwacją wskazują, że uczestnicy utrzymywali poprawę średnio do roku po leczeniu: HARS = -3.94, PAS = -3.85,