Uzależnienie od internetu i urządzeń przenośnych

Uzależnienie od urządzeń przenośnych

Czy smartfony i internet uzależniają? Wielu pyta nas: „Jak długo musisz mieć połączenie z internetem, używać smartfona lub urządzenia przenośnego, aby rozmawiać o uzależnieniu?”. Istnieje wiele badań dotyczących nowych technologii, Internetu i ich wpływu na ludzi, ale wydaje się, że nikt nie określa „właściwego” czasu połączenia (ilość i częstotliwość) ani tego, jakie jest prawidłowe zastosowanie, aby uniknąć zagrożeń dla zdrowia. Więc, nie ma jednoznacznych odpowiedzi dla tych, którzy zadają te pytania.

Generalnie podejrzenie istnienia problemu może pojawić się wtedy, gdy osoba zainteresowana, aby pozostać i korzystać ze swojego medium (internetu, telefonu komórkowego itp.), pozbawia się tych przyjemności powszechnie określanych jako zdrowe (jazda). wyjście z przyjaciółmi, poświęcenie się bliskim, uprawianie sportu, hobby itp.): kiedy woli świat wirtualny od realnego, kiedy reaguje nerwowo lub w nietypowy sposób, gdy jest zmuszona, lub próbuje się bez niego obejść bez powodzenia, gdy zaniedbuje pracę, ważne relacje, a nawet siebie.

Internet i korzystanie z urządzeń przenośnych mogą łatwo wymykać się spod kontroli podmiotu, stając się prawdziwym przymusem. Ciągłe korzystanie przez tych użytkowników, którzy odkrywają wspaniały świat sieci (zakupy online, gry, hazard, pornografia, czat, stale aktualizowane informacje itp.), który teraz stał się przydatny (zawsze pod ręką) dzięki telefonom komórkowym, kończy się aż do dyktowania reguł gry, aż do robienia niewolników.

Dziś posiadanie smartfona jest tanie, wygodne, przyspiesza procesy pracy, udostępnia go zawsze i wszędzie, daje bezpieczeństwo. Dzięki różnym aplikacjom, które można pobrać na smartfona, dostęp do wielu usług staje się łatwy, praktyczny, natychmiastowy i bezpłatny: encyklopedie i biblioteki, miejsca pracy, banki, sieci społecznościowe, kasy biletowe, WhatsApp, eksperci ds. zdrowia itp. . Niewątpliwie wiele korzyści! Jednakże, często osoba, która intensywniej niż inne korzysta z telefonów komórkowych, urządzeń przenośnych i/lub internetu, często nie kończy wykonywanych przez siebie czynności; powoduje wypadki, które czasami są poważne, a nawet śmiertelne; izoluje się od rodziny i przyjaciół; doświadczać uczucia przerażenia, niepokoju lub paniki.

Według badania przeprowadzonego przez Pew Research Center[1]Amerykanie spędzają średnio prawie trzy i pół godziny dziennie na swoich smartfonach, sprawdzając pocztę e-mail, sieci społecznościowe, oglądając filmy i uzyskując dostęp do aplikacji lub sieci. Badacz Alonso-Fernandez (1999) zauważa, że ​​to przede wszystkim smartfon ułatwia nowe formy uzależnienia. Smartfony i tablety to urządzenia przenośne, które umożliwiają zaspokojenie „potrzeby sieci” zawsze, gdy się pojawi (Cagnoni, Nardone, 2002).

Niewielki rozmiar sprawia, że ​​jest to narzędzie zdolne wszędzie zaspokajać kompulsje (Bianchi, Phillips, 2005; Takao, Takahashi, Kitamura, 2009), a jeśli z jakiegoś powodu nie jest to możliwe, łatwo o „nomofobię”, czyli , strach przed brakiem telefonu komórkowego lub połączeniem. W takich przypadkach wpadasz w panikę, odczuwasz niepokój i zwiększasz stres.

Internet i smartfony oferują wiele korzyści, paradoksalnie jednak niebezpieczeństwo, że mogą uzależnić, jest ściśle powiązane z oferowanymi przez nie korzyściami. Zwiększają sukces akademicki (Nalwa, Anand, 2003), pozwalają ludziom odległym utrzymywać kontakt i nawiązywać nowe znajomości (Chou, 2001). W szczególności Internet jest uważany za ważne narzędzie rozwoju kulturowego i osobistego (Morgan, Cotton, 2003; Manago, Taylor, Greenfield, 2012).

Kraut i jego koledzy badacze (1998) z Carnegie Mellon University obserwują jednak, jak zbyt intensywna komunikacja doprowadziła do niemożności porozumiewania się ze sprawcą, który może skończyć cierpieniem na samotność i depresję. Kiedy wolisz media społecznościowe od prawdziwych ludzi, kiedy nie możesz przestać sprawdzać wiadomości e-mail, facebook, WhatsApp, możesz zacząć mówić o uzależnieniu od Internetu.

Zaburzenie uzależnienia od Internetu (IAD)[2] jest to dość szeroka definicja, obejmująca szeroki wachlarz zachowań związanych z brakiem kontroli nad impulsem do wejścia do sieci. Badacz Young (1996) jako pionier badań nad IAD identyfikuje pięć typów: uzależnienie od cyberseksu; uzależnienie od wirtualnych relacji; hazard online; uzależnienie od informacji do pobrania; uzależnienie od gier wideo.

Uzależnienie tworzone przez internet i urządzenia przenośne rośnie tak samo jak uzależnienie od narkotyków i alkoholu. Podobnie jak w przypadku tych ostatnich, oprócz logiki i leżących u jej podstaw reakcji neurochemicznych. Np. czekając na otrzymanie wiadomości, przesłanie pięknego zrobionego zdjęcia i udostępnienie go, poszukanie informacji, brakującego lub niezapamiętanego słowa lub zrobienie czegoś innego w osobie zależnej od tych narzędzi powoduje wzrost stanu podniecenia, który na poziomie neurochemicznym przekłada się na uwalnianie dopaminy (neuroprzekaźnika, który wydaje się wpływać na nastrój).

Satysfakcja z bodźca może nadejść po mniej więcej dłuższej przerwie i jest satysfakcjonująca, natomiast gdy okres abstynencji przekracza pewien próg (zmienny w zależności od osiągniętego poziomu uzależnienia), pojawiają się zachowania sygnalizujące stany lękowe i straty kontrola, do mniej lub bardziej brutalnych działań. Kontynuowanie używania/nadużywania i nieustanne angażowanie się w te same zachowania zwiększa poziom tolerancji. Dlatego to, co dawniej sprawiało przyjemność po chwili, powtarzając to, jest tak, jakby wyczerpywało jej skuteczność. Istnieje potrzeba zwiększenia dawki (w tym przypadku ekspozycji w Internecie), aby uniknąć nieprzyjemnych objawów. Dokładnie to samo, co dzieje się w przypadku uzależnienia od substancji.

 

Skuteczność terapii strategicznej

Rośnie liczba pacjentów, którzy przedstawiając swój problem – określany jako fobia społeczna, hipochondria, problemy w relacjach z rodzicami, partnerami i innymi osobami, zaburzenia odżywiania itp. – każą nam mniej lub bardziej bezpośrednio spędzać w Internecie wiele godzin dziennie. urządzenie przenośne: najczęściej używane są smartfony i komputery PC, często używane w miejscu pracy.

Większość z nich łączy się z Internetem, aby uzyskać dostęp do sieci społecznościowych, grać online, oglądać filmy na youtube, WhatsApp ze znajomymi itp. Poświęcają tak wiele swojego użytecznego czasu na te praktyki, aż dostają bólu głowy. Rzadko osoba z tym problemem prosi bezpośrednio o pomoc w związku z uzależnieniem. Są to bardzo oporni pacjenci (Papantuono, 2007[3]), ponieważ przymus, z którego się biorą, opiera się na odczuwaniu przyjemności.

Świadomość jest zatem niewystarczająca, aby zaktywizować ich do spontanicznej zmiany ich patologicznego zachowania, bez której nie mogą się obejść. Z tego powodu zdarza się, że to nie osoba niesamodzielna prosi o interwencję, ale osoby z jej otoczenia. Ci drudzy starają się na wszelkie sposoby osiągnąć zmiany, ale często są zmuszeni do obserwowania pogarszającej się na ich oczach sytuacji z dnia na dzień.. Głęboko przetestowani przez to, przez co przechodzą i zdesperowani, proszą o pomoc.

W pierwszym kroku terapeuta zablokuje te próby rozwiązania, które nie przyniosły rezultatów i po zidentyfikowaniu drugorzędnych korzyści powstałych w czasie (Papantuono, Portelli, 2016).[4]) stopniowo i z szacunkiem je wyeliminuje. Współpraca rodziców i/lub tych, którzy mieszkają w tym samym środowisku, ma ogromne znaczenie, gdy pacjent uporczywie nie rozpoznaje problemu lub odmawia terapii.

Leczenie pacjentów, którzy nie są w stanie rozpoznać problemu i/lub opozycyjnych, jest lepsze, niż rozpoczyna się pośrednio, z konkubentami. Poucza się ich, aby nie ingerowali w życie pacjenta i ograniczyli się do uważnej obserwacji bez interwencji, właśnie po to, by poznać wroga, z którym należy walczyć. Generalnie okazuje się, że problem żywi się podejmowanymi próbami radzenia sobie z nim, co dla pacjenta przeradza się w korzyści do zablokowania i wyeliminowania. Blokując próby rozwiązania wprowadzone przez otoczenie, często można interweniować i zmniejszać drugorzędne korzyści. Wywołuje to potrzebę pomocy.

Pacjent bez korzyści może wyraźniej odczuwać stan dyskomfortu, którego doświadcza jako osoba uzależniona. W szczycie poprosi o pomoc osoby z jego otoczenia, które doradzą mu, aby zwrócił się o interwencję do ekspertów. W tym momencie terapeuta świadomy możliwych prób bojkotu przez pacjenta, który będzie próbował pozostać przywiązany do znanej mu zepsutej przyjemności, aby uniknąć rezygnacji, będzie musiał poruszać się ostrożnie małymi krokami i wykazać bezpieczeństwo i delikatność.

W trakcie badania terapeuta zadba o znalezienie punktów kontaktu (zasobów) do stworzenia relacji funkcjonalnej (przekształcenie sprzeciwu we współpracę). Aby spróbować zobaczyć, do czego zdolny jest pacjent (motywacja), może rzucić mu wyzwanie, czasami nawet prowokując terapeutycznie. Terapeuta rozpozna potrzeby pacjenta, wyrażając zrozumienie dla jego trudności/niemożności/niemożliwości. Z drugiej jednak strony, właśnie dlatego, że terapeuta jest tym, który rozpoznaje potrzeby, ale też jest tym, do którego skierowana jest prośba o pomoc, ten ekspert będzie tym, który poprowadzi.

Warunki, terminy i metody zostaną uzgodnione z pacjentem. Nasza recepta przewiduje możliwość wybrania preferowanego urządzenia do połączenia z siecią i wykonania wszystkich pożądanych czynności, ale przez pół godziny ani minuty więcej, ani minuty krócej iw określonych godzinach. W ten sposób rytualizujemy rytuał. Celem terapeutycznym tego manewru jest uporządkowanie zaburzenia, aby pacjent doświadczył możliwości odzyskania utraconej kontroli.

Po pierwszych zmianach wprowadzana jest technika interwałowa. Polega na odroczeniu wyświetlenia i/lub odpowiedzi na nadejście powiadomienia, w pierwszej fazie o siedem minut, potem piętnaście, dwadzieścia pięć i tak dalej. Po pewnym czasie dostęp do urządzenia komplikuje się. Jest to technika oparta na chińskiej sztuczce „wyjdź później, aby przyjechać wcześniej”. Innymi słowy, pacjent jest proszony o odinstalowanie tych aplikacji, które ułatwiają dostęp do stron i niektórych czynności, które wykonuje za pomocą smartfona. Zwiększenie liczby kroków i czasu połączenia komplikuje dostęp do strony, gry itp.

Po uzyskaniu większej kontroli nad urządzeniem zapraszamy do wyłączania telefonu w określonych porach dnia, np. podczas posiłków, wieczorem przed snem, w szkole itp. W miarę postępów, stopniowo, pacjent wraca do zdrowych przyjemności. Zmniejszając ekspozycję na narzędzia elektroniczne i czas połączenia, a także ograniczając ekspozycję na niebieskie promienie ze względu na skrócenie snu i większe zmęczenie psychofizyczne, pacjent odzyskuje kontrolę nad sobą, wraca do prawdziwych relacji, wygrywa czas. Krótko mówiąc, odzyskuje życie, które marnował.

 

Dr Claudette Portelli
(psychoterapeuta, oficjalny badacz i wykładowca w Ośrodku Terapii Strategicznej)

 

[1] PewResearchCentre z siedzibą w Waszyngtonie to ośrodek badawczy zajmujący się problemami społecznymi, opinią publiczną, trendami demograficznymi.

[2] Termin ukuty w 1995 roku przez Ivana Goldberga.

[3] http://www.psicoterapiabrevemarche.it/web_3.0/pages.web/ita/portfolio.htm

[4] Więcej informacji można znaleźć na stronie: http://www.theocdclinic.it/pages.web/ita/news.htm

 

bibliografia

- Alonso-Fernández F., 1999, Inne leki. Praca w grach zakupowych z seksem w telewizji, wyd. Univ. Romane
- Anderson M. (2015). Technology Device Ownership: 2015, In Pew Research Center 10.29. 2015
- Bianchi A., Phillips JG (2005). Predyktory psychologiczne korzystania z telefonu komórkowego, In Cyberpsychology & Behavior, 8, 39-51.doi: 10.1089 / cpb.2005.8.39
- Chou C. (2001). Intensywne korzystanie z Internetu i uzależnienie od tajwańskich studentów: badanie wywiadów online, In Cyberpsychology & Behavior, 4,573-585.doi: 10.1089 / 109493101753235160
- Goldberg I. (1995). Zaburzenie uzależnienia od Internetu, http://www.cog.brown.edu/brochure/people/duchon/humor/internet.addiction.html
- Kraut R., Patterson M., Lundmark V., Kiesler S., Mukopadhyay T. i Scherlis W. (1998). Paradoks internetowy: technologia społeczna, która zmniejsza zaangażowanie społeczne i dobrostan psychiczny, In American Psychologist, 53,1017-1031
- Manago AM, Taylor T., Greenfield PM (2012). Ja i 400 moich przyjaciół: Anatomia sieci Facebook studentów, ich wzorce komunikacji i dobre samopoczucie, In Developmental Psychology, 48, 369-380.doi: 10.1037 / a0026338
- Morgan C., Bawełna, S. (2003). Związek między aktywnością internetową a objawami depresji w próbie studentów pierwszego roku studiów, In Cyberpsychology & Behavior, s. 6,133-142. doi: 10.1089 / 109493103321640329
- Nalwa K., Anand AP (2003). Uzależnienie od Internetu u studentów: powód do niepokoju, In Cyberpsychol Behav. 2003 grudzień; 6 (6): 653-6. DOI: 10.1089 / 109493103322725441
repubblica.it/spettacoli/kino/2015/11/15/aktualności/_perfetti_sconosciuti_-127285017/
- Nardone G., Cagnoni F. (2002). Perwersje w sieci: psychopatologie z internetu i ich leczenie, Ponte alle Grazie, Mediolan
- Papantuono M. (2007). Zidentyfikuj i wykorzystaj opory pacjenta. W http://www.psicoterapiabrevemarche.it/web_3.0/publications/ita/articolorestenzapaziente.pdf
- Papantuono M., Portelli C. (2016). Interwencja strategiczno-systemowa dla rodzin i młodzieży uzależnionej od kannabinoidów. W http://www.theocdclinic.it/publications/eng/dipendenze_da_sostanze_stupefacenti.pdf
- Takao M., Takahashi S. i Kitamura M. (2009). Osobowość uzależniająca i problematyczne używanie telefonu, In Cyberpsychology & Behavior, 12, 501-507.doi: 10.1089 / cpb.2009.0022
- www.pewinternet.org/2015/10/29/technology-device-ownership-2015
- Młody KS (1996). Uzależnienie od Internetu: pojawienie się nowego zaburzenia klinicznego, na 104. dorocznym spotkaniu Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego, 11 sierpnia 1996 r. Toronto, Kanada.

Uzależnienie od internetu i urządzeń przenośnych

Uzależnienie od Internetu - Giorgio Nardone

Czy smartfony i internet uzależniają? Wielu pyta nas: „Jak długo musisz mieć połączenie z internetem, używać smartfona lub urządzenia przenośnego, aby rozmawiać o uzależnieniu?”. Istnieje wiele badań dotyczących nowych technologii, Internetu i ich wpływu na ludzi, ale wydaje się, że nikt nie określa „właściwego” czasu połączenia (ilość i częstotliwość) ani tego, jakie jest prawidłowe zastosowanie, aby uniknąć zagrożeń dla zdrowia. Więc, nie ma jednoznacznych odpowiedzi dla tych, którzy zadają te pytania.

Generalnie podejrzenie istnienia problemu może pojawić się wtedy, gdy osoba zainteresowana, aby pozostać i korzystać ze swojego medium (internetu, telefonu komórkowego itp.), pozbawia się tych przyjemności powszechnie określanych jako zdrowe (jazda). wyjście z przyjaciółmi, poświęcenie się bliskim, uprawianie sportu, hobby itp.): kiedy woli świat wirtualny od realnego, kiedy reaguje nerwowo lub w nietypowy sposób, gdy jest zmuszona, lub próbuje się bez niego obejść bez powodzenia, gdy zaniedbuje pracę, ważne relacje, a nawet siebie.

Internet i korzystanie z urządzeń przenośnych mogą łatwo wymykać się spod kontroli podmiotu, stając się prawdziwym przymusem. Ciągłe korzystanie przez tych użytkowników, którzy odkrywają wspaniały świat sieci (zakupy online, gry, hazard, pornografia, czat, stale aktualizowane informacje itp.), który teraz stał się przydatny (zawsze pod ręką) dzięki telefonom komórkowym, kończy się aż do dyktowania reguł gry, aż do robienia niewolników.

Dziś posiadanie smartfona jest tanie, wygodne, przyspiesza procesy pracy, udostępnia go zawsze i wszędzie, daje bezpieczeństwo. Dzięki różnym aplikacjom, które można pobrać na smartfona, dostęp do wielu usług staje się łatwy, praktyczny, natychmiastowy i bezpłatny: encyklopedie i biblioteki, miejsca pracy, banki, sieci społecznościowe, kasy biletowe, WhatsApp, eksperci ds. zdrowia itp. . Niewątpliwie wiele korzyści! Jednakże, często osoba, która intensywniej niż inne korzysta z telefonów komórkowych, urządzeń przenośnych i/lub internetu, często nie kończy wykonywanych przez siebie czynności; powoduje wypadki, które czasami są poważne, a nawet śmiertelne; izoluje się od rodziny i przyjaciół; doświadczać uczucia przerażenia, niepokoju lub paniki.

Według badania przeprowadzonego przez Pew Research Center[1]Amerykanie spędzają średnio prawie trzy i pół godziny dziennie na swoich smartfonach, sprawdzając pocztę e-mail, sieci społecznościowe, oglądając filmy i uzyskując dostęp do aplikacji lub sieci. Badacz Alonso-Fernandez (1999) zauważa, że ​​to przede wszystkim smartfon ułatwia nowe formy uzależnienia. Smartfony i tablety to urządzenia przenośne, które umożliwiają zaspokojenie „potrzeby sieci” zawsze, gdy się pojawi (Cagnoni, Nardone, 2002).

Niewielki rozmiar sprawia, że ​​jest to narzędzie zdolne wszędzie zaspokajać kompulsje (Bianchi, Phillips, 2005; Takao, Takahashi, Kitamura, 2009), a jeśli z jakiegoś powodu nie jest to możliwe, łatwo o „nomofobię”, czyli , strach przed brakiem telefonu komórkowego lub połączeniem. W takich przypadkach wpadasz w panikę, odczuwasz niepokój i zwiększasz stres.

Internet i smartfony oferują wiele korzyści, paradoksalnie jednak niebezpieczeństwo, że mogą uzależnić, jest ściśle powiązane z oferowanymi przez nie korzyściami. Zwiększają sukces akademicki (Nalwa, Anand, 2003), pozwalają ludziom odległym utrzymywać kontakt i nawiązywać nowe znajomości (Chou, 2001). W szczególności Internet jest uważany za ważne narzędzie rozwoju kulturowego i osobistego (Morgan, Cotton, 2003; Manago, Taylor, Greenfield, 2012).

Kraut i jego koledzy badacze (1998) z Carnegie Mellon University obserwują jednak, jak zbyt intensywna komunikacja doprowadziła do niemożności porozumiewania się ze sprawcą, który może skończyć cierpieniem na samotność i depresję. Kiedy wolisz media społecznościowe od prawdziwych ludzi, kiedy nie możesz przestać sprawdzać wiadomości e-mail, facebook, WhatsApp, możesz zacząć mówić o uzależnieniu od Internetu.

Zaburzenie uzależnienia od Internetu (IAD)[2] jest to dość szeroka definicja, obejmująca szeroki wachlarz zachowań związanych z brakiem kontroli nad impulsem do wejścia do sieci. Badacz Young (1996) jako pionier badań nad IAD identyfikuje pięć typów: uzależnienie od cyberseksu; uzależnienie od wirtualnych relacji; hazard online; uzależnienie od informacji do pobrania; uzależnienie od gier wideo.

Uzależnienie tworzone przez internet i urządzenia przenośne rośnie tak samo jak uzależnienie od narkotyków i alkoholu. Podobnie jak w przypadku tych ostatnich, oprócz logiki i leżących u jej podstaw reakcji neurochemicznych. Np. czekając na otrzymanie wiadomości, przesłanie pięknego zrobionego zdjęcia i udostępnienie go, poszukanie informacji, brakującego lub niezapamiętanego słowa lub zrobienie czegoś innego w osobie zależnej od tych narzędzi powoduje wzrost stanu podniecenia, który na poziomie neurochemicznym przekłada się na uwalnianie dopaminy (neuroprzekaźnika, który wydaje się wpływać na nastrój).

Satysfakcja z bodźca może nadejść po mniej więcej dłuższej przerwie i jest satysfakcjonująca, natomiast gdy okres abstynencji przekracza pewien próg (zmienny w zależności od osiągniętego poziomu uzależnienia), pojawiają się zachowania sygnalizujące stany lękowe i straty kontrola, do mniej lub bardziej brutalnych działań. Kontynuowanie używania/nadużywania i nieustanne angażowanie się w te same zachowania zwiększa poziom tolerancji. Dlatego to, co dawniej sprawiało przyjemność po chwili, powtarzając to, jest tak, jakby wyczerpywało jej skuteczność. Istnieje potrzeba zwiększenia dawki (w tym przypadku ekspozycji w Internecie), aby uniknąć nieprzyjemnych objawów. Dokładnie to samo, co dzieje się w przypadku uzależnienia od substancji.

 

Skuteczność terapii strategicznej

Rośnie liczba pacjentów, którzy przedstawiając swój problem – określany jako fobia społeczna, hipochondria, problemy w relacjach z rodzicami, partnerami i innymi osobami, zaburzenia odżywiania itp. – każą nam mniej lub bardziej bezpośrednio spędzać w Internecie wiele godzin dziennie. urządzenie przenośne: najczęściej używane są smartfony i komputery PC, często używane w miejscu pracy.

Większość z nich łączy się z Internetem, aby uzyskać dostęp do sieci społecznościowych, grać online, oglądać filmy na youtube, WhatsApp ze znajomymi itp. Poświęcają tak wiele swojego użytecznego czasu na te praktyki, aż dostają bólu głowy. Rzadko osoba z tym problemem prosi bezpośrednio o pomoc w związku z uzależnieniem. Są to bardzo oporni pacjenci (Papantuono, 2007[3]), ponieważ przymus, z którego się biorą, opiera się na odczuwaniu przyjemności.

Świadomość jest zatem niewystarczająca, aby zaktywizować ich do spontanicznej zmiany ich patologicznego zachowania, bez której nie mogą się obejść. Z tego powodu zdarza się, że to nie osoba niesamodzielna prosi o interwencję, ale osoby z jej otoczenia. Ci drudzy starają się na wszelkie sposoby osiągnąć zmiany, ale często są zmuszeni do obserwowania pogarszającej się na ich oczach sytuacji z dnia na dzień.. Głęboko przetestowani przez to, przez co przechodzą i zdesperowani, proszą o pomoc.

W pierwszym kroku terapeuta zablokuje te próby rozwiązania, które nie przyniosły rezultatów i po zidentyfikowaniu drugorzędnych korzyści powstałych w czasie (Papantuono, Portelli, 2016).[4]) stopniowo i z szacunkiem je wyeliminuje. Współpraca rodziców i/lub tych, którzy mieszkają w tym samym środowisku, ma ogromne znaczenie, gdy pacjent uporczywie nie rozpoznaje problemu lub odmawia terapii.

Leczenie pacjentów, którzy nie są w stanie rozpoznać problemu i/lub opozycyjnych, jest lepsze, niż rozpoczyna się pośrednio, z konkubentami. Poucza się ich, aby nie ingerowali w życie pacjenta i ograniczyli się do uważnej obserwacji bez interwencji, właśnie po to, by poznać wroga, z którym należy walczyć. Generalnie okazuje się, że problem żywi się podejmowanymi próbami radzenia sobie z nim, co dla pacjenta przeradza się w korzyści do zablokowania i wyeliminowania. Blokując próby rozwiązania wprowadzone przez otoczenie, często można interweniować i zmniejszać drugorzędne korzyści. Wywołuje to potrzebę pomocy.

Pacjent bez korzyści może wyraźniej odczuwać stan dyskomfortu, którego doświadcza jako osoba uzależniona. W szczycie poprosi o pomoc osoby z jego otoczenia, które doradzą mu, aby zwrócił się o interwencję do ekspertów. W tym momencie terapeuta świadomy możliwych prób bojkotu przez pacjenta, który będzie próbował pozostać przywiązany do znanej mu zepsutej przyjemności, aby uniknąć rezygnacji, będzie musiał poruszać się ostrożnie małymi krokami i wykazać bezpieczeństwo i delikatność.

W trakcie badania terapeuta zadba o znalezienie punktów kontaktu (zasobów) do stworzenia relacji funkcjonalnej (przekształcenie sprzeciwu we współpracę). Aby spróbować zobaczyć, do czego zdolny jest pacjent (motywacja), może rzucić mu wyzwanie, czasami nawet prowokując terapeutycznie. Terapeuta rozpozna potrzeby pacjenta, wyrażając zrozumienie dla jego trudności/niemożności/niemożliwości. Z drugiej jednak strony, właśnie dlatego, że terapeuta jest tym, który rozpoznaje potrzeby, ale też jest tym, do którego skierowana jest prośba o pomoc, ten ekspert będzie tym, który poprowadzi.

Warunki, terminy i metody zostaną uzgodnione z pacjentem. Nasza recepta przewiduje możliwość wybrania preferowanego urządzenia do połączenia z siecią i wykonania wszystkich pożądanych czynności, ale przez pół godziny ani minuty więcej, ani minuty krócej iw określonych godzinach. W ten sposób rytualizujemy rytuał. Celem terapeutycznym tego manewru jest uporządkowanie zaburzenia, aby pacjent doświadczył możliwości odzyskania utraconej kontroli.

Po pierwszych zmianach wprowadzana jest technika interwałowa. Polega na odroczeniu wyświetlenia i/lub odpowiedzi na nadejście powiadomienia, w pierwszej fazie o siedem minut, potem piętnaście, dwadzieścia pięć i tak dalej. Po pewnym czasie dostęp do urządzenia komplikuje się. Jest to technika oparta na chińskiej sztuczce „wyjdź później, aby przyjechać wcześniej”. Innymi słowy, pacjent jest proszony o odinstalowanie tych aplikacji, które ułatwiają dostęp do stron i niektórych czynności, które wykonuje za pomocą smartfona. Zwiększenie liczby kroków i czasu połączenia komplikuje dostęp do strony, gry itp.

Po uzyskaniu większej kontroli nad urządzeniem zapraszamy do wyłączania telefonu w określonych porach dnia, np. podczas posiłków, wieczorem przed snem, w szkole itp. W miarę postępów, stopniowo, pacjent wraca do zdrowych przyjemności. Zmniejszając ekspozycję na narzędzia elektroniczne i czas połączenia, a także ograniczając ekspozycję na niebieskie promienie ze względu na skrócenie snu i większe zmęczenie psychofizyczne, pacjent odzyskuje kontrolę nad sobą, wraca do prawdziwych relacji, wygrywa czas. Krótko mówiąc, odzyskuje życie, które marnował.

 

Dr Claudette Portelli
(psychoterapeuta, oficjalny badacz i wykładowca w Ośrodku Terapii Strategicznej)

 

[1] PewResearchCentre z siedzibą w Waszyngtonie to ośrodek badawczy zajmujący się problemami społecznymi, opinią publiczną, trendami demograficznymi.

[2] Termin ukuty w 1995 roku przez Ivana Goldberga.

[3] http://www.psicoterapiabrevemarche.it/web_3.0/pages.web/ita/portfolio.htm

[4] Więcej informacji można znaleźć na stronie: http://www.theocdclinic.it/pages.web/ita/news.htm

 

bibliografia

- Alonso-Fernández F., 1999, Inne leki. Praca w grach zakupowych z seksem w telewizji, wyd. Univ. Romane
- Anderson M. (2015). Technology Device Ownership: 2015, In Pew Research Center 10.29. 2015
- Bianchi A., Phillips JG (2005). Predyktory psychologiczne korzystania z telefonu komórkowego, In Cyberpsychology & Behavior, 8, 39-51.doi: 10.1089 / cpb.2005.8.39
- Chou C. (2001). Intensywne korzystanie z Internetu i uzależnienie od tajwańskich studentów: badanie wywiadów online, In Cyberpsychology & Behavior, 4,573-585.doi: 10.1089 / 109493101753235160
- Goldberg I. (1995). Zaburzenie uzależnienia od Internetu, http://www.cog.brown.edu/brochure/people/duchon/humor/internet.addiction.html
- Kraut R., Patterson M., Lundmark V., Kiesler S., Mukopadhyay T. i Scherlis W. (1998). Paradoks internetowy: technologia społeczna, która zmniejsza zaangażowanie społeczne i dobrostan psychiczny, In American Psychologist, 53,1017-1031
- Manago AM, Taylor T., Greenfield PM (2012). Ja i 400 moich przyjaciół: Anatomia sieci Facebook studentów, ich wzorce komunikacji i dobre samopoczucie, In Developmental Psychology, 48, 369-380.doi: 10.1037 / a0026338
- Morgan C., Bawełna, S. (2003). Związek między aktywnością internetową a objawami depresji w próbie studentów pierwszego roku studiów, In Cyberpsychology & Behavior, s. 6,133-142. doi: 10.1089 / 109493103321640329
- Nalwa K., Anand AP (2003). Uzależnienie od Internetu u studentów: powód do niepokoju, In Cyberpsychol Behav. 2003 grudzień; 6 (6): 653-6. DOI: 10.1089 / 109493103322725441
repubblica.it/spettacoli/kino/2015/11/15/aktualności/_perfetti_sconosciuti_-127285017/
- Nardone G., Cagnoni F. (2002). Perwersje w sieci: psychopatologie z internetu i ich leczenie, Ponte alle Grazie, Mediolan
- Papantuono M. (2007). Zidentyfikuj i wykorzystaj opory pacjenta. W http://www.psicoterapiabrevemarche.it/web_3.0/publications/ita/articolorestenzapaziente.pdf
- Papantuono M., Portelli C. (2016). Interwencja strategiczno-systemowa dla rodzin i młodzieży uzależnionej od kannabinoidów. W http://www.theocdclinic.it/publications/eng/dipendenze_da_sostanze_stupefacenti.pdf
- Takao M., Takahashi S. i Kitamura M. (2009). Osobowość uzależniająca i problematyczne używanie telefonu, In Cyberpsychology & Behavior, 12, 501-507.doi: 10.1089 / cpb.2009.0022
- www.pewinternet.org/2015/10/29/technology-device-ownership-2015
- Młody KS (1996). Uzależnienie od Internetu: pojawienie się nowego zaburzenia klinicznego, na 104. dorocznym spotkaniu Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego, 11 sierpnia 1996 r. Toronto, Kanada.

Fragmenty kodu PHP Obsługiwane przez: XYZScripts.com