Διατροφικές διαταραχές

Θεραπεία διατροφικών διαταραχών: σύνδρομο εμετού

τροφικές διαταραχές

Σήμερα παρατηρούμε την αυξανόμενη συχνότητα των διαταραχών πρόσληψης τροφής, στις διάφορες εκφράσεις τους και μεταξύ αυτών, μία συγκεκριμένα φαίνεται πολύ περίεργη και αναστατωτική.
Αυτή είναι η περίπτωση μιας νεαρής 25 ετών, πολύ όμορφης και σαγηνευτικής, που έρχεται στην πρώτη συνεδρία λέγοντας ότι τρώει και κάνει εμετό, σαν να την απήγαγε ένας δαίμονας, από μια σκοτεινή δύναμη που την κυριεύει. Λέει ότι όταν τρώει νιώθει την ακατανίκητη επιθυμία να χορτάσει, μέχρι να νιώσει τον εαυτό του να σκάει, και μετά τρέχει στο μπάνιο να κάνει εμετό. Προσπάθησε να συγκρατηθεί αλλά οι προσπάθειές του μέχρι στιγμής ήταν ανεπιτυχείς. Η επιθυμία για φαγητό και εμετός είναι πολύ έντονη. Θα ήθελε να απαλλαγεί από αυτό το πρόβλημα, αλλά δεν μπορεί. Η ίδια ορίζει τον εαυτό της ως «βουλιμική».
Όλο και πιο συχνά αποδίδονται διαγνώσεις στους ασθενείς, εφαρμόζοντας ψυχιατρική ορολογία, ίσως μετά από συνεννόηση με το διαδίκτυο, χωρίς να γνωρίζουν ακριβώς τι είναι. Μπορούμε να μιλήσουμε για βουλιμία σε αυτές τις περιπτώσεις; Το εγχειρίδιο DSM, στατιστικό και διαγνωστικό εγχειρίδιο, συμφωνεί με αυτόν τον ορισμό. Οι υπερβολές που ακολουθούνται από αυτοπροκαλούμενο εμετό αποτελούν μέρος της λεγόμενης «νευρικής βουλιμίας» και «νευρικής ανορεξίας» στον τύπο με άβολα και αγωγές αποβολής.

Ωστόσο, τα πράγματα είναι διαφορετικά για τη Σύντομη Στρατηγική Θεραπεία. Δεδομένης της αναποτελεσματικότητας των συνήθως χρησιμοποιούμενων θεραπειών για την ανορεξία και τη βουλιμία όταν εφαρμόζονται σε ασθενείς που τρώνε και κάνουν εμετό, η «παρεμβατική έρευνα» που διεξήγαγε ο Giorgio Nardone και οι συνεργάτες του οδήγησε στην ανακάλυψη του λεγόμενου «συνδρόμου εμετού» ( Nardone, Verbitz, Milanese , 1999). Η ερευνητική μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε είναι αυτό που ο Kurt Lewin ονόμασε «έρευνα δράσης», της οποίας η βασική αρχή είναι «να γνωρίζεις αλλάζοντας». Και σε αυτό το πλαίσιο ανακαλύφθηκε ότι το φαγητό και ο εμετός είναι μια συγκεκριμένη διαταραχή, ένας πραγματικός ψυχαναγκασμός, μια τελετουργία που βασίζεται στην επιδίωξη της ακραίας απόλαυσης.

Αυτή είναι μια από τις παθολογίες που επιβεβαιώνουν περισσότερο την εγκυρότητα μιας θεμελιώδους δομής της Σύντομης Στρατηγικής Θεραπείας, της έννοιας της επιχειρούμενης λύσης που μετατρέπεται σε πρόβλημα. Στην αρχή η λύση είναι ο έμετος που είναι ένας τρόπος να τρως χωρίς να παχύνεις. Ωστόσο, μέσα από την επανάληψή του, η αλληλουχία του φαγητού και του εμετού γίνεται όλο και πιο ευχάριστο τελετουργικό. Το Laborit, το βραβείο Νόμπελ Βιολογίας, μας δείχνει πώς κάθε είδους συμπεριφορά, εάν επαναληφθεί ορισμένες φορές, μπορεί να λάβει μια χροιά έντονης απόλαυσης. Το πρόβλημα μεταμορφώνεται σε σχέση με την αρχική μορφή, από την προσπάθεια ελέγχου του βάρους (που μπορεί να έχει μια ανορεξική ή βουλιμική μήτρα), περνά σε έναν πραγματικό ακατάσχετο καταναγκασμό. Το φαγητό και ο εμετός είναι μια διεστραμμένη απόλαυση που δεν μπορεί να απαρνηθεί, όπως λέει ο ασθενής: "Είναι πολύ καλό!"
Επιπλέον, εάν σταματήσουμε να αναλύσουμε τη δομή της διαταραχής, σημειώνουμε ότι αυτή χαρακτηρίζεται από μια διεγερτική φάση, στην οποία η υπερφαγία αναμένεται νοητικά, μια φάση κατανάλωσης, στην οποία καταπίνεται μεγάλη ποσότητα τροφής για να γεμίσει και τέλος, μια φάση αποφόρτισης, στην οποία είμαστε ελεύθεροι. Και τι μας θυμίζει; Φαντάζομαι ότι είναι προφανές ότι αυτή η ακολουθία είναι ισόμορφη με τη σεξουαλική, η πράξη του φαγητού και του εμετού είναι ένα πραγματικό ερωτικό τελετουργικό. Στη θεραπεία συντονιζόμαστε στην ευχάριστη αντίληψη που χαρακτηρίζει τον καταναγκασμό και χρησιμοποιούμε την αναλογία που συνδέει το φαγητό και τον εμετό με τον «μυστικό εραστή», πάντα διαθέσιμο και προσιτό. Είναι μέσω της υποβλητικής γλώσσας που συλλαμβάνουμε την ασθενή που νιώθει ότι αντιμετωπίζει έναν θεραπευτή διαφορετικό από όλους τους άλλους, έναν ειδικό στη λειτουργία του προβλήματος.

Βγες από την παγίδα
Σε αυτό το σημείο πρέπει απλώς να προχωρήσουμε στην παρέμβαση, την κάνουμε χρησιμοποιώντας την τεχνική του διαστήματος (Nardone, 2003) και συνταγογραφούμε στη νεαρή γυναίκα: «Από τώρα και μέχρι να ξανασυναντηθούμε, είσαι ελεύθερος να φας και να κάνεις εμετό όσο συχνά. οσο γινεται.θελεις χωρις περιορισμους, φας ο,τι θελεις οσο θελεις. Όταν χορταίνεις τόσο πολύ που κοντεύεις να σκάσεις και θέλεις να τρέξεις να κάνεις εμετό, σταματάς, κοιτάς το ρολόι και περιμένεις μια ώρα, την ακριβή ώρα, ούτε ένα λεπτό πριν ούτε ένα λεπτό αργότερα, μετά τρέχεις και κάνεις εμετό. αποφεύγοντας να φάτε ή να πιείτε οτιδήποτε σε αυτό το εύρος. Δεν σας ζητάω λοιπόν να μην το κάνετε, αλλά σας ζητώ να το κάνετε με πολύ ακριβή τρόπο, ώστε όταν ο δαίμονας έρθει να σας κυριεύσει, να φάτε όσο περισσότερο μπορείτε, να φάτε, να φάτε και να φάτε ξανά, μέχρι σχεδόν νιώθεις τον εαυτό σου να σκάει, σε εκείνο το σημείο σταματάς και περιμένεις μια ώρα».

Ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της συνταγής; Συνήθως είναι διασπαστική. Αν καταφέρουμε να την κάνουμε να το κάνει, τις περισσότερες φορές η διαταραχή υποχωρεί. Η ασθενής επιστρέφει και δηλώνει ότι το φαγητό και ο εμετός μια ώρα αργότερα δεν είναι πλέον τα ίδια. Η αίσθηση αλλάζει από ευχάριστη σε δυσάρεστη. Έχουμε μετατρέψει την απόλαυση σε βασανιστήριο. Μέσω της πειθούς, όπου οι επικοινωνιακές και διαπροσωπικές δεξιότητες του θεραπευτή είναι κρίσιμες, η ασθενής καθοδηγείται να εφαρμόσει μια παραλλαγή της τελετουργίας του φαγητού και του εμετού: αναβολή της πράξης του εμετού μια ώρα μετά την υπερφαγία. Συγκεκριμένα, η στρατηγική επηρεάζει την ευχάριστη ακολουθία παρεμβάλλοντας ένα χρονικό διάστημα μεταξύ της φάσης κατανάλωσης και της φάσης εκφόρτισης. Η χρονική ακολουθία της τελετουργίας διακόπτεται , αλλοιώνοντας έτσι την ακαταμάχητη απόλαυσή της. Φανταστείτε να είστε με τον σύντροφό σας και, όταν βρίσκεστε στο απόγειο της απόλαυσης, σταματάτε και λέτε: «Θα ξεκινήσουμε ξανά σε μια ώρα»... δεν είναι πλέον το ίδιο, σωστά;

Μόλις επιτευχθεί αυτή η αλλαγή, ο ασθενής θα καθοδηγηθεί να διαστέλλει το διάστημα όλο και περισσότερο: η στρατηγική περιλαμβάνει πρώτα τη συνταγογράφηση του διαστήματος της μίας ώρας, μετά δύο ωρών και μετά τη μετάβαση σε τρεις ώρες έως τέσσερις ώρες. Έτσι ο καταναγκασμός σβήνει. Επιπλέον, από φόβο μήπως πάρει βάρος, ο ασθενής έρχεται να μειώσει αυθόρμητα την ποσότητα της τροφής που προσλαμβάνεται. Δύο αποτελέσματα λαμβάνονται με μία μόνο τεχνική. Χρησιμοποιήσαμε το τέχνασμα «να κάνουμε τον εχθρό να ανέβει στη σοφίτα και να αφαιρέσει τη σκάλα» (Nardone, 2003).
Μέσω αυτής της στρατηγικής η νεαρή γυναίκα, όπως συμβαίνει στην πλειονότητα των περιπτώσεων, ξεκλειδώνεται: το ποσοστό επιτυχίας που επιτυγχάνεται στο Κέντρο Στρατηγικής Θεραπείας του Αρέτσο και από Συνεργαζόμενα Κέντρα υπάρχει στην Ιταλία και σε όλο τον κόσμο, ξεπερνά το 80%, η θεραπευτική αλλαγή συμβαίνει σε σύντομο χρονικό διάστημα, από 3 έως 6 μήνες (Νάρντον, 2013).

Σύμφωνα με τα λόγια του Arthur Clarke "Μια πολύ προηγμένη τεχνολογία στα αποτελέσματά της δεν μοιάζει με μαγεία".

Δρ. Έλενα Μπογκιάνι ( Επίσημη Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια του Κέντρου Στρατηγικής Θεραπείας)

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

Αποσπάσματα κώδικα PHP Powered By: XYZScripts.com